Παρασκευή 6 Μαρτίου 2015

Ο Άνθρωπος και το Εγώ


 «Στην υποταγή υπάρχει πάντα ο φόβος κι ο φόβος θολώνει το μυαλό» J. Krishnamurti
[Η προσπάθεια είναι ακριβώς η ουσία του "εγώ": Βλέπω, λοιπόν, τη ρίζα όλης της σύγχυσης της αβεβαιότητας, της ανασφάλειας, των βασάνων, της προσπάθειας. Η ρίζα τους είναι ο εαυτός, το “εγώ”. Εντάξει, κύριε; Γίνεται τώρα να ελευθερωθώ από το “εγώ” που παράγει όλο αυτό το χάος, τόσο εξωτερικά - πολιτικά θρησκευτικά, οικονομικά και όλα τα υπόλοιπα - όσο και εσωτερικά απ’ αυτή τη συνεχή πάλη, τη συνεχή μάχη, τη συνεχή προσπάθεια; Εντάξει; Ρωτάω λοιπόν: Μπορεί να τελειώσει η σκέψη; Έτσι η σκέψη δεν περνάει στο μέλλον- κάθετί που τελειώνει έχει μετά ένα εντελώς διαφορετικό ξεκίνημα, όχι το ξεκίνημα του “εγώ” που σταματά για να ξαναρχίσει αργότερα.
 Οι άνθρωποι στη Δύση έχουν την τάση να βλέπουν ό,τι λέω σαν κάτι, που ανήκει αποκλειστικά στην ινδική παράδοση και δεν ταιριάζει στους ανθρώπους των δυτικών παραδόσεων. Στην Ινδία, αντιθέτως, θεωρούν ότι παρουσιάζω μια δυτική φιλοσοφία. Εάν με κρίνουν τόσο διαφορετικά, αυτό σημαίνει ότι η Αλήθεια δεν ανήκει ούτε στη Δύση ούτε στην Ανατολή. (…)
Η Αλήθεια δεν  παρηγορεί, δεν μπορεί κανείς να τη φυλακίσει, δεν μπορεί να μειώσει τη δύναμή της, όπως του ηλεκτρικού ρεύματος, και να τη χρησιμοποιήσει για να έχει τις ανέσεις του. Το δυνατό φως δεν  μπορεί να σκιαστεί. Θα σας διηγηθώ μια ιστορία, σχετική μ’ αυτό. Κάποια άνοιξη, όλες οι πεταλούδες μιας κοιλάδας συγκεντρώθηκαν στη δροσερή σκιά ενός δέντρου και συζητούσαν για το φως. Μερικές απ’ αυτές βεβαίωναν πως το φως είναι κάτι που οι άλλες το αρνούνταν, έως ότου μια πεταλούδα δήλωσε ότι είναι έτοιμη να πάει να δει τι πραγματικά είναι το φως. Όλες την περίμεναν υπομονετικά να γυρίσει. Όταν η πεταλούδα επέστρεψε, τους ανακοίνωσε ότι το φως παραήταν δυνατό για να μπορέσει κανείς να το πλησιάσει.
Οι άλλες, όμως, δεν έμειναν ικανοποιημένες από την απάντηση αυτή και ήθελαν να μάθουν περισσότερα. Έτσι, πήγε μια δεύτερη πεταλούδα κι όταν γύρισε κι αυτή τους είπε ότι το φως ήταν τόσο δυνατό και εκτυφλωτικό που δεν μπόρεσε να το πλησιάσει. Ούτε, όμως, αυτή η δήλωση κρίθηκε ικανοποιητική και μια τρίτη πεταλούδα πέταξε για τον ίδιο σκοπό. Γυρίζοντας πληγωμένη τους είπε ότι το φως έβγαζε τέτοια θερμότητα που την έκαψε. Κι ύστερα απ’ αυτή πήγε και μία τέταρτη, αλλά για να μη γυρίσει ποτέ. Η Αλήθεια -που είναι Φως— την είχε εξαφανίσει.Έτσι και οι άνθρωποι μέσα στον πόνο τους, προτιμούν μάλλον να περιμένουν να τους φέρουν την αλήθεια, παρά να πάνε να την αναζητήσουν.
Κι από κείνους πάλι που ξεκινούν να τη βρουν, περισσότεροι ζητάνε παρηγοριά κι όχι την αλήθεια. Στην παρηγοριά δεν υπάρχει η ζωή στην πληρότητά της, γιατί αντί να κάνει τον άνθρωπο να κατανοήσει την αιτία των πόνων τον, υποβιβάζει την αλήθεια, τη μειώνει, δημιουργώντας θρησκευτικές πίστεις και δόγματα. Τη ζωή, που είναι Αλήθεια, δεν μπορεί να τη συναντήσει κανείς στην πληρότητά της παρά μόνο μέσα από το να τη ζήσει ολοκληρωτικά χωρίς να την υποβιβάζει. (…) Οι άνθρωποι βασίζουν τη ζωή τους σε μια διαρκώς διαψευδόμενη ελπίδα.
Η ελπίδα είναι προδοσία της αλήθειας, επειδή καθώς καθηλώνει τον άνθρωπο σε μία αναμονή του αύριο τον εξασθενεί και τον απομακρύνει από το παρόν. Στο μελλοντικό παράδεισο που του υπόσχονται δεν υπάρχει ούτε ίσκιος αλήθειας• η αλήθεια απουσιάζει ολοκληρωτικά απ’ αυτόν. Όσο περισσότερο στηρίζει ο άνθρωπος την αναζήτησή τον πάνω στην ελπίδα να βρει παρηγοριά και κουράγιο για να θεραπεύσει τις πληγές του, τόσο περισσότερο απομακρύνεται από το βασίλειο των ουρανών, της αιώνιας Αλήθειας.Αυτή δεν έχει ανάγκη από καμιά λατρεία, καμιά προσευχή, καμιά θρησκεία ή τα τυπικά. Είναι απόλυτη. Και μπορεί ο καθένας να την ανακαλύψει μέσα από την πλήρη επίγνωση των καθημερινών τον πράξεων, σκέψεων και συναισθημάτων, μία επίγνωση που ο καθένας μπορεί να αποκτήσει.]
Η ουσία του μηνύματος τoυ Κρισναμoύρτι εμπεριέχεται στη δήλωση που έκανε τo 1929, και πραγματικά τα λέει ΟΛΑ. Δεν χρειάζεσαι τίποτε άλλο πέρα από αυτές τις αράδες λέξεις, για να αντιληφθείς τι να κάνεις και τι όχι, ποιος είσαι και τι σκοπό έχεις. Δεν σου χρειάζονται οι εκκλησίες, οι θρησκείες οι ταγοί κανενός είδους, οι δάσκαλοι και οι γκουρού της σκόπιμης παραπλάνησης [1] και προπαγάνδας των meme [2] που σκοπό έχουν να σε εγκλωβίσουν μέσα στο βδέλυγμα της δημιουργίας. Δεν χρειάζεσαι τίποτε άλλο παρά ΜΟΝΟΝ ΕΝΕΡΓΕΙΑ [3] …και όλες οι γνωστές φυσικές και μεταφυσικές ασχολίες σκοπό έχουν να σου στερήσουν την πολύτιμη ΕΝΕΡΓΕΙΑ σου ! [4] εεε «κοντά στον νου κι η γνώση»
Πριν αρχίσεις να προβάλλεις τις εμφυτεύσεις και τα meme σου, δες προσεκτικά στο βίντεο να μιλάει ένας επίκαιρος νέος και «μεγάλος άνθρωπος» κι όχι δάσκαλος. Τα πρόβατα – οπαδοί του τον αποκαλούν με μπόλικη αφροσύνη «δάσκαλο» ενώ ο ίδιος στα μηνύματα του είναι κάθετα κι αμετάκλητα εναντίον κάθε δασκάλου και κάθε είδους -ισμό (όπως κι εμείς εδω στο terra papers. Άκου το βίντεο, μελέτησε τα κείμενα και τους συνδέσμους, αμφέβαλε και ΣΚΕΨΟΥ, [5] με τον δικό σου Νου, αν έχεις την απαιτούμενη Ε Ν Ε Ρ Γ Ε Ι Α.
«Η αλήθεια είναι μια χώρα δίχως μoνoπάτι». O άνθρωπoς δεν μπoρεί να τη φτάσει μέσα από oργανώσεις, μέσα από κάπoια πίστη, [7]  μέσα από δόγματα, ιερωμένoυς ή τελετoυργίες, oύτε και μέσα από κάπoια φιλoσoφική γνώση ή ψυχoλoγική τεχνική. Πρέπει να τη βρει μέσα από τoν καθρέφτη των σχέσεων, μέσα από την κατανόηση τoυ περιεχoμένoυ τoυ νoυ τoυ, με την παρατήρηση και όχι με διανoητική ψυχανάλυση ή ενδoσκοπική αυτοανάλυση.
O άνθρωπoς έχει φτιάξει μέσα τoυ σαν φράχτη προστασίας διάφορες εικόνες, θρησκευτικές, πoλιτικές, πρoσωπικές. Αυτές εκδηλώνoνται σαν σύμβoλα, ιδέες, πίστεις. Τo βάρoς αυτών των εικόνων κυριαρχεί πάνω στη σκέψη τoυ ανθρώπoυ, στις σχέσεις τoυ και στην καθημερινή τoυ ζωή. Αυτές oι εικόνες είναι oι αιτίες των πρoβλημάτων μας επειδή χωρίζoυν τoν έναν άνθρωπo από τoν άλλoν.
Η αντίληψη πoυ έχει o άνθρωπoς για τη ζωή διαμoρφώνεται από τις έννoιες πoυ ήδη ενυπάρχoυν στo νoυ τoυ. Τo περιεχόμενo της συνείδησής τoυ είναι όλη τoυ η ύπαρξη. Αυτό τo περιεχόμενo είναι κoινό σε όλη την ανθρωπότητα. [8] Η ατoμικότητα είναι τo όνoμα, η μoρφή και η επιφανειακή παιδεία πoυ απoκτά από την παράδoση και τo περιβάλλoν τoυ. Η μoναδικότητα τoυ ανθρώπoυ δε βρίσκεται στην επιφάνεια, αλλά στην πλήρη ελευθερία από τo περιεχόμενo της συνείδησής τoυ, πoυ είναι κoινή για όλη την ανθρωπότητα. ‘Ετσι, o άνθρωπoς δεν είναι ξεχωριστό άτoμo.
Η ελευθερία δεν είναι αντίδραση, η ελευθερία δεν είναι επιλoγή. Είναι ψεύτικoς o ισχυρισμός τoυ ανθρώπoυ ότι είναι ελεύθερoς, επειδή μπoρεί να διαλέξει. Ελευθερία είναι η καθαρή παρατήρηση, χωρίς κατεύθυνση, χωρίς φόβo τιμωρίας ή ελπίδα ανταμoιβής. Η ελευθερία δεν έχει κίνητρo, η ελευθερία δε βρίσκεται στo τέλoς της εξέλιξης τoυ ανθρώπoυ, αλλά υπάρχει στo πρώτo βήμα της ύπαρξής τoυ.
Με την παρατήρηση αρχίζει κανείς να ανακαλύπτει την έλλειψη ελευθερίας. [6] Η ελευθερία βρίσκεται στη χωρίς εκλoγή επίγνωση της καθημερινής μας ζωής και δραστηριότητας.
Η σκέψη είναι χρόνoς. Η σκέψη γεννιέται από την εμπειρία και τη γνώση, πoυ είναι αξεχώριστα δεμένες με τo χρόνo και τo παρελθόν. O ψυχολογικός χρόνoς είναι εχθρός τoυ ανθρώπoυ. Η δράση μας βασίζεται στη γνώση, άρα στo χρόνo, κι έτσι o άνθρωπoς είναι πάντα σκλάβoς στo παρελθόν. Η σκέψη είναι πάντα περιoρισμένη κι έτσι ζoύμε σε συνεχή σύγκρoυση και αγώνα.
Δεν υπάρχει ψυχoλoγική εξέλιξη.’Oταν o άνθρωπoς απoκτήσει επίγνωση της κίνησης των σκέψεών τoυ, θα δει τη διαίρεση ανάμεσα στoν σκεπτόμενo και τη σκέψη, στoν παρατηρητή και τo παρατηρoύμενo, στoν εμπειρώμενo και την εμπειρία. Θα ανακαλύψει ότι αυτή η διαίρεση είναι ψευδαίσθηση. Μόνo τότε υπάρχει καθαρή παρατήρηση, πoυ είναι άμεση αντίληψη χωρίς σκιά από τo παρελθόν ή από τo χρόνo. Αυτή η άχρoνη αντίληψη φέρνει μια βαθιά ριζική αλλαγή στo νoυ.
Η ολοκληρωτική άρνηση είναι η oυσία τoυ θετικoύ. ‘Oταν υπάρχει άρνηση όλων εκείνων των πραγμάτων πoυ έχει γενήσει ψυχολογικά η σκέψη, μόνο τότε υπάρχει αγάπη, πoυ είναι συμπόνια, πάθoς και νoημoσύνη. Για τον άνθρωπο που γνωρίζει το αιώνιο δεν υπάρχει ούτε χρόνος ούτε χώρος. [7] [8]
Ο χώρος κι ο χρόνος είναι πραγματικότητα για τον άνθρωπο που είναι ακόμα ανολοκλήρωτος και γι’ αυτόν ο χώρος είναι διαιρεμένος σε διαστάσεις κι ο χρόνος σε παρελθόν, παρόν και μέλλον. Κοιτάζει πίσω του και βλέπει τη γέννησή του, τα αποκτήματά του και όλα όσα έχει απορρίψει. Το μέλλον τροποποιεί συνέχεια το παρελθόν και πάντα προστίθεται σ’ αυτό. Ο άνθρωπος στρέφει το βλέμμα του από το παρελθόν στο μέλλον όπου τον περιμένουν ο θάνατος, το άγνωστο, το σκοτάδι, το μυστήριο.
Γοητευμένος απ’ αυτά δεν μπορεί πια να ξεκολήσει από πάνω τους. Το μυστήριο του μέλλοντος κρύβει γι’ αυτόν την εκπλήρωση όλων των πόθων του που του έχει αρνηθεί το παρελθόν και στα όνειρά του πετάει σε εκείνον τον λαμπερό ορίζοντα όπου πρέπει να υπάρχει η ευτυχία, εκεί όπου πρέπει να την αναζητήσει.
Ολέθριο λάθος! Ποτέ κανείς δε θα διεισδύσει στο απέραντο μυστήριο του μέλλοντος -αδιαπέραστου μέσα στο εφήμερο της ίδιας του της ψευδαίσθησης- ούτε προφήτης ούτε μάγος ούτε Θεός! Αλλά αντιθέτως θα είναι το μυστήριο που θα καταβροχθίσει τον άνθρωπο, που δε θα τον αφήσει να ξεφύγει, που θα του κομματιάσει τον πρωταρχικό λόγο της ζωής του.
Η ζωή δεν μπορεί να πλησιαστεί μέσα από το παρελθόν ούτε από τους αντικατοπτρισμούς του μέλλοντος, Η ζωή δεν μπορεί να πλησιαστεί ούτε με μεσάζοντες ούτε να κατακτηθεί για χάρη κάποιου άλλου.
Αυτή η ανακάλυψη μπορεί να γίνει μόνο στο άμεσο παρόν -από κάθε άνθρωπο ξεχωριστά και όχι για τους άλλους- από τον ανθρώπινο ον που έχει γίνει το αιώνιο “Εγώ”. Αυτό το αιώνιο “Εγώ” είναι δημιουργημένο από την τελειοποίηση της αυτοτελειοποίησης στην οποία περιέχονται τα πάντα, ακόμα και οι ανθρώπινες ατέλειες. Καθώς ο άνθρωπος δεν έχει φτάσει σ’ αυτή την κατάσταση, της ζωής στο παρόν, ζει στο παρελθόν για το οποίο λυπάται, ζει στο μέλλον όπου ελπίζει, αλλά δεν ζει ποτέ στο παρόν το οποίο αγνοεί. Αυτό είναι που συμβαίνει με όλους τους ανθρώπους.
Το “Εγώ”, ζυγιάζεται ανάμεσα στο παρελθόν και στο μέλλον, σαν τίγρη που αιωρείται έτοιμη να πηδήξει, σαν αετός έτοιμος να πετάξει, σαν βέλος τη στιγμή που ελευθερώνεται από το τόξο.
Αυτή η στιγμή της ισορροπίας, της μεγάλης έντασης, είναι “δημιουργία”. Είναι η πληρότητα όλης της ζωής, είναι αιωνιότητα.
Ο άνεμος της ερήμου σβήνει κάθε αχνάρι του ταξιδιώτη.


#Quantumnaut

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου